گر  از لب ما توبه گرفتند چه باک

هم پیاله و هم جام گرفتند چه باک

چون قامت افراشته داریم همه دم

گر جمله ما سر ببریدند چه باک

نوروز آمد و این بهار بی باور ما

ننشاند به سر سفره بارانی خویش

خنده و شادی و شور و شرری

که ز خورشید نگاه کودکانم

به چراغانی او آمده اند

نوروز آمد و روزی از نو

چشمها دست به دامان نگاهی سرشار

که مبادا بنشینند به سوگ رستن

سوسن و زنبق و آلاله ما

که مباد زیستن بی ازلی و ابدی را

به حراج غم و اندوه گذارند یاران

نوروز آمد و رودهای بهاری در راه

چشم وامانده به پرواز مهاجر دارند

که زراهی به درازایی دور

بالها را به سفر می سایند

.....